Dormir coa televisión encendida produce depresión.

Dormir coa luz ou a televisión encendidas aumenta o risco de depresión, segundo  revela un estudio da Universidade Estatal de Ohio (EE UU) presentado no último encontro anual da Sociedad Americana de Neurociencia en San Diego.

Nos seus experimentos, o investigador Rand Nelson e os seus colegas traballaron con 16 hamsters, dos cales a  metade durmiu en absoluta oscuridade mentras os demais eran expostos cada noite a un nivel de luz equivalente ao que produce o brillo dun televisor encendido nunha habitación a oscuras. Oito semanas máis tarde, os animais que nunca dormían a oscuras viran modificado o seu estado de ánimo, desenvolvendo depresión. Cando os investigadores examinaron os seus cerebros comprobaron que na zona do hipocampo observaron que tiñan unha menor densidade de dendritas nas neuronas que quenes dormían sen luz, o que implica que a comunicación entre as súas células nerviosas se tería visto reducida. Segundo Nelson, os resultados suxiren que o nivel de luz que necesita o cerebro dos mamíferos para descansar é moi baixo.

Os investigadores asocian os efectos da exposición á luz a unha hormona chamada melatonina, que se produce cando o corpo detecta a oscuridade. Entre outras cousas, a melatonina regula o ritmo circadiano (variacións no metabolismo), axúdanos  a conciliar o sonoo e actúa como antioxidante. Se hai demasiada luz ambiental, o corpo podría producir cantidades de melatonina inadecuadas.

Fuente: Muy interesante

 

Publicado en 1º bacharelato, CCMC, Cousas interesantes | Deixa un comentario

A UICN critica a desaparición do rinoceronte negro.

 

Os últimos rexistros arquivados revelaron a definitiva desaparición do rinoceronte negro de África occidental (Diceron bicornis longipes), que pasa a ser unha das xa numerosas vítimas da caza furtiva, xunto co tigre de Tasmania (Thylacinus cynocephalus), o ualabí de Grey o macropus greyi e a gacela arábiga (Gazella arabica).

A UICN criticou esta desaparición debido á falta de apoio e protección dedicada a esta especie que xa non volverá a pisar o noso planeta.

 

 

Nunha situación similar atópase o rinoceronte branco de ÁfricaCentral (Ceratotherium simum cottoni), o cal se cree que actualmente se podería atopar extinto. Estudos recentes tamén amosan que o rinoceronte  de Java (Rhinoceros sondaicus) podería seguir o mesmo camiño que os seus tocallos.

O Presidente da Comisión de Supervivencia da UICN, Simon Stuart, declarou que esta situación se podería ter evitado se se tomasen as medidas de precaución debidas no momento en que as estatísticas comezaban a amosar que os membros destas especies descendían drasticamente.

A demais, estudos desta organización demostraron que o 25% das especies de mamíferos que habitan no mundo se atopan en perigo de extinción.

 

A pesares destas malas noticias tamén hai datos que amosan a eficacia da protección das especies como no caso da subespecie do rinoceronte branco Ceratotherium simum simum, cuxa poboación aumentou de menos de 100 exemplares a finais do s.XIX a máis de 20.000 exemplares en liberdade na actualidade. O cabalo de Przewalski (Equus ferus) é outro exemplo da efectividade da acción humana xa que pasou de “En Perigo Crítico” a “En Perigo”.

Con máis de 61.000 especies controladas polos seus análises, a lista vermella da UICN desempeña unha función esencial para o Planeta Terra e os seus ecosistemas, regulando as especies e os seus exemplares sobre todo no caso de que os datos amosen que descenden os exemplares. Pero os esforzos desta organización non continuarán sendo eficaces no caso de que non se planifique unha política de conservación do medio acatada e respetada por todos cuxa intención sería non evitar a caza, senón realizar unha «caza responsable» deixando que as especies volvan a poboar cada ano e que ademais só se cace para a necesidade e non para o pracer.

http://www.muyinteresante.es/el-rinoceronte-negro-de-africa-se-ha-extinguido

Publicado en 1º bacharelato, CCMC | Deixa un comentario

¿Como funciona una planta potabilizadora?

-¿Que es una planta potabilizadora? Es un lugar donde se cumplen una cantidad de pasos para llegar a su purificación y tornar el agua potable (apta para el consumo humano).

-¿Como funciona una planta potabilizadora?

Una Planta Potabilizadora utiliza agua cruda superficial de un río, lago o cualquier otro tipo de embalse, para procesarla y hacerla segura para el consumo humano (potable),
Los procesos de estas plantas se resumen en:

-Primera operación: Se denomina Captación (También se puede llamar succion). El agua que consumimos todos los días es captada mediante torres de tomas que están asentadas en el lecho del río. Desde allí se envía a las plantas potabilizadoras y un conjunto de electrobombas la elevan hasta la cámara de carga. El sistema posee en el trayecto rejas de distintos tamaños que permiten retener cualquier sólido.

-Segunda operación: Llamada sedimentación(o precipitación). En la cámara de carga se le agrega un coagulante que es el sulfato de aluminio (puede agregarse también polielectrolitos, para acelerar la velocidad de sedimentación). El río contiene arcilla en estado coloidal que posee una carga eléctrica negativa, mientras que el producto químico agregado tiene carga eléctrica positiva. Esto produce que se desestabilice la suspensión y la arcilla se agrupe en partículas de mayor tamaño y peso llamadas “flocs” (barros de arcillas y bacterias)

-Tercera operación: Se denomina Decantación. El agua mezclada con el coagulante ingresa a los decantadores donde permanece dos horas en estado de semiquietud para que los flocs se aglutinen en grandes coágulos que van a decantar paulatinamente, es decir, mientras el agua sigue su camino hacia los filtros. La velocidad del líquido disminuye considerablemente dado que en su trayectoria existen mamparos de cemento que por choque disminuye la velocidad.
-Cuarta operación: Operación de Filtración.- A través de filtros compuestos con lechos alternativos de canto rodado de distintos tamaños y arenas de distintas granulometría. Aquí se eliminan cualquier vestigio de turbiedad y se logra agua completamente cristalina.

-Quinta operación: Denominada Cloración . En este paso se le agrega al agua una dosis de cloro para lograr una efectiva desinfección, eliminando cualquier tipo de bacteria(patógenas) que hubieran podido llegar a esta altura del proceso.
-Sexta operación: Alcalinización. El coagulante que se le había agregado al comienzo del tratamiento, produce como efecto secundario el aumento de la acidez del agua , por eso es necesario agregarle cal para equilibrarla. Este agregado es una condición fundamental para el consumo y además impide que los cañerías de menor diámetro por donde circula el agua se deterioren.
-Para finalizar el proceso, el agua potabilizada en las plantas se distribuye a través de grandes conductos denominados ríos subterráneos y una red de cañerías de menor diámetro que la llevan hasta los consumidores.

Publicado en Sen categorizar | Deixa un comentario

Que son as endorfinas

As endorfinas, chamadas hormonas da felicidade, son en realidade neurotransmisores que son producidos pola glándula pituitaria e estes son responsables das situacións de benestar.

Hai diferentes maneiras de liberar endorfinas uns exemplos son estes:

-Facer exercicio: o facer actividade física prodúcese un aumento das endorfinas o que fai que a xente que practica deporte se sinta mellor.

-Sexo: as relacións sexuais son unha maneira de liberar endorfinas para sentirse mellor.

-Amamantar: a leite materna ten endorfinas o que fai que os pequenos se sintan felices.

-Amor: estar enamorado produce endorfinas o que produce que o estrés nunha persoa baixe e teña menos depresións.

-Tomar café: despois de tomar cafeína o nivel de endorfinas sube.

Cando rimos tamén liberamos unha cantidade considerable de endorfinas.

 

Publicado en 1º bacharelato, CCMC | Deixa un comentario

Gusanos «astronautas» podrían colonizar outros planetasC.

 

Científicos da Universidade de Nottingham, en Reino Unido creen que o gusano Caenorhabditis elegans, que garda parecidos biolóxicos cos seres humanos, podría ser o primeiro en viaxar a outros planetas para probar como afectaría este viaxe os seres humanos. Esta investigación publicase na revista Interface.

Tras enviar, en decembro de 2006, algúns exemplares a bordo do transbordador Discovery con destino a  Estación Espacial Internacional (ISS). Os investigadores observaron que eran capaces de crecer son normalidade e incluso reproducirse  da mesma forma que na Terra. Tras ver esto moitos científicos afirman que estes gusanos podrían colonizar outros planetas.

O C.elegans son o primeiro organismo multicelular do que se coñeceu o xenoma completo, e sabemos que moitos dos seus xenes desarrollan a mesma función que os seus homólogos humanos.

 

Fuente: http://www.muyinteresante.es/gusanos-qastronautasq-podrian-colonizar-otros-planetas

Publicado en 1º bacharelato, CCMC | Deixa un comentario

O big ben está inclinado

big-beng

A famosa torre do reloxo,situado no Palacio de Westminster de Londres,non ten unha posición totalmente vertical.A emblemática torre,de 96 metros de alto,está inclinada uns 46 centímetros cara a esquerda da súa cima.Non obstante,un experto en construcción que traballou na famosa torre de Pisa afirmou que non hai motivo para preocuparse,e que farían falta outros 10.000 anos para que o edificio alcanzase un ángulo de inclinación preocupante.Pola súa parte,o profesor John Burland,do Imperial College de Londres,di que a inclinación seguramente existe dende o ano que se construiu (1859) ,xa que non hai ningún resquebrajamiento no exterior que indique que fóra posterior.

Ademais todo apunta a que outra popular construcción británica,o Parlamento de Londres,un edificio do século XIX,estase a afundir cara o río Támesis.

www.muyinteresante.com

Publicado en Sen categorizar | Deixa un comentario

Beber alcohol libera endorfinas

La ingesta de bebidas alcohólicas provoca la secreción de endorfinas en determinadas zonas del cerebro, lo que desencadena las emociones positivas que se experimentan en el estado de embriaguez y podría conducir a la adicción. Un estudio de la Universidad de California ha observado por primera vez en humanos este fenómeno, sobre el que se lleva especulando más de treinta años.

Las endorfinas, que se producen de forma en el cerebro y tienen efectos opiáceos, se han observado, tras el consumo de alcohol, en dos áreas cerebrales llamadas núcleo accumbens y corteza orbitofrontal. Además, los investigadores han identificado el tipo de receptor opioide que actúa con las endorfinas: es el receptor Mu.

“Nuestro estudio aporta las primeras pruebas directas de cómo el alcohol hace que la gente se sienta bien”, explica Jennifer Mitchell, autora principal del estudio e investigadora de la Universidad de California de San Francisco (UCSF), en declaraciones a la agencia SINC. La localización precisa de estas áreas en el cerebro permitirá, según los autores, mejorar los métodos y medicaciones para tratar los problemas con la adicción al alcohol.

Para llevar a cabo el estudio, los científicos analizaron las respuestas cerebrales de 13 individuos con un alto consumo de alcohol, y de otros 12 sujetos de control, que no bebían de manera habitual, con  la técnica de tomografía por emisión de positrones (PET, por sus siglas en inglés). De este modo observaron que, en todos los casos, la ingesta de alcohol produjo una liberación de endorfinas. Además, los participantes reportaron mayores sensaciones de placer al liberarse más endorfinas en el núcleo accumbens. Sin embargo, el aumento de endorfinas en la corteza orbitofrontal solo incrementó los sentimientos positivos en los bebedores habituales. “Esto indica que el cerebro de los alcohólicos está modificado, de manera que encuentran más placentero el consumo de alcohol”, explica Mitchell. “Este sentimiento de gratificación puede ser el que les haga beber tanto”, opina la autora. Los resultados abren posibles vías para mejorar la eficacia de las medicinas habituales contra el alcoholismo, como la naltrexona.

“Cuanto mejor entendamos cómo las endorfinas controlan el consumo de alcohol, tendremos mejores oportunidades de crear terapias más acertadas para la adicción a la sustancia”, concluye Howard L. Fields, coautor del trabajo e investigador también de la UCSF.

Fuente: www.muyinteresante.com

Publicado en 1º bacharelato, CCMC, Sen categorizar | 2 Comentarios

Sustancias químicas perigosas, unha causa mortal laboral.

Nesta ocasión fagovos unha mención dunha noticia que por pura casualidade atopei na rede, e que me chamou moito a tención. Simplemente me atopaba buscando noticias interesantes do panorama científico, e non tardei en caer sobre este artigo da SINC, unha axencia dedicada a actualidade científica moi interesante.

A noticia trata sobre a repercusión que teñen as sustancias químicas que a miudo son usadas no ámbito laboral, das que moitas son tóxicas e moi perxudiciais para a saúde do propio traballador. O artigo está centrado no ámbito laboral español e europeo, e está baseado nun estudo da SEN (sociedade española de neuroloxía), debido a que moitos dos problemas orixinados teñen que ver con este campo.

Deixovos a ligazón do artigo para que poidades leelo e dar a vosa opinión do tema:

SINC: Sustancias químicas perigosas no traballo.

E a continuación, como aportación propia para este post, fago un análise sobre os 2 elementos tóxicos que se mencionan no artigo: o manganeso e o chumbo. Emprego para o meu analise datos que saco dun libro sobre toxicoloxía laboral do Dr. Nelson F. Albiano, exdirector dun hospital arxentino dedicado a toxicoloxía, que atopei na rede en formato pdf. Aquí vos deixo a ligazón.

Manganeso

Características: metal moi duro de cor gris aceirado, que se atopa en 11 estados distitntos de oxidación, pero dos cales os mais tóxicos son +2, +4 e +7.

C.M.P.: 5 mg/m3 (concentración máxima permitida en compostos).

Usos e exposición máis comuns:

a) Extracción y transporte de minerales.
b) Industria metalúrgica.
c) Soldaduras.
d) Fabricación de pilas secas.
e) Industria química.
f) Fabricación de derivados orgánicos de
manganeso.

Toxicidade:

  1. -Intoxicación aguda (afecta sobre todo o S.NC. (sistema nervioso central) provocando dano case irreversible.
  2. -Neumonía química crónica.
  3. -Con exposición crónica, como a dun traballador exposto, acabase por padecer Pakinsonismo crónico, tartamudeo e temblores articulares.
  4. A nivel psicolóxico a longo prazo:                                                                                     a) Nerviosismo, irritabilidad, insomnio.
    b) Pérdida de la memoria.
    c) Hiperactividad motora, euforia, agresividad.
    d) Depresión.

 

Chumbo

Características: metal gris azulaado, maleable e dúctil, con punto de fusión aos 327ºC, resistente o ácido sulfúrico e moi soluble en ácido nítrico.

C.M.P.: 0,15 mg/m3 (moi baixa, é a miudo sobrepasada)

 

 

 

Usos e exposición máis comuns:

a) Minas de chumbo e zinc.
b) Metalurxia de Pb e Zn.
c) Pigmentos para pinturas, barnices,
esmaltes e materias plásticas.

Toxicidade:

-Aínda que no tipo de industria que usa o chumbo non se da a intoxicación aguda debido a súa baixa concentración permitida, danse danos crónicos a longo prazo que poden ser moi graves. Afecta prioritariamente a catro órganos de importancia:

  1. S.N.C. e periféria: causando calambres, temblores e hipertensión arterial crónica.
  2. Médula ósea.
  3. Riles: causa Gota.
  4. Gónadas.

.E o dato máis polémico e trascendental sobre elte material:

Na actualidade a IARC (axencia internacional para a investigación do cancro) inclue o chumbo e os seus compostos inorgánicos no chamado Grupo 2B.
Posible carcinógeno para o home.

.A pesar de todos estes datos que asustarían a calquera, estes dous perigosos materiais e moitos máis seguen a usarse na industria, e o que é peor, sen usar en moitas ocasión as medidas de protección necesarias, dando como resultado artigos e noticias como o que usei como incentivo deste post.

 



 

 

Publicado en Sen categorizar | 1 Comentario

As Illas Cíes, un tesouro moi preto de nós.

 

Neste post vou a trartar de facer un breve resumo do especial que é un lugar para todos coñecido aquí en Galicia, en España e incluso no mundo enteiro. Refirome o paraíso das Illas Cíes (vídeo na ligazón), localizado a escasos 15km da Ría de Vigo. Trátase de un lugar especial por moitos aspectos diferentes: e o teu sitio si che gusta a natureza, a praia, o sendeirismo ou simplemente es un curioso ao que lle gusta explorar novos lugares. Está composto por tres illas: Monteagudo, do Faro e San Martiño.

Son moitas as características admirables do declarado parque natural das Illas Atlánticas (xunto coas súas veciñas as Ons, Sálvora e Cortegada) dende 1980: nela atópanse numerosas especies en perigo de extinción, asi como especies únicas endémicas (que só habitan neste particular ecosistema), tanto animais como vexetais. Ten tamén un auténtico tesouro nas súas costas, que albergan un dos ecosistemas mariños máis ricos do Atlántico, con unha grandisima variedade de especies de peixes, moluscos, corais, etc así como un  peculiar lago, o Lago dos Nenos do que podedes atopar referencias interesantes nesta ligazón.

Iso sen contar con que tamén se atopan nas inmediacións das súas costas numerosos restos arqueolóxicos submariños de navíos que foron depositados ao longo da historia das Cíes polos diversos poboadores das illas, que axudaron a tomar a decisión de nombralo espacio protexido.

Paso a describir a continuación un pequeno resumo de todas estas cosusas que fan destas illas un paraíso, tanto a nivel de natureza como de visita para todos nos:

.Comezando pola flora, ademáis de especies típicas como o toxo e a xesta verde, atopamos algunhas especies de figueiras entre a reducida poboación arbórea propia da zona, que non resiste as extremas condicións de clima (con altos niveis de salinidade no aire). A inmensa maioría das árbores son pinos e eucaliptos de repoboación, que son máis resistentes. Por outra banda, aparte das árbores (que non teñen un gran número, atopamos curiosas especies que medran en dunas, praias e acantilados do parque como a coñecida herba de namorar:

Especie vexetal única das Cíes (Armeria pungens)

Ésta bonita flor é unha especie única, en grave perigo de extinción que é ademais unha especie endémica do litoral galaico-portugués (noroeste costeiro da península).

Tamén atopamos unha boa cantidade de camariñas, unha especie endémica da costa atlántica ibérica (dende Cádiz ata Galicia). A pesar de ter un amplo radio de poboación para unha planta endémica, na actualidade conservanse relativamente poucos exemplares, e ademais moi concentrados. No pasado poboaron amplamente as costas galegas, pero actualmente as maiores reservas destas plantas atópanse nas dunas das Cíes e nos areerios da praia do Trece e do Cabo Vilán en Camariñas, localidade que toma o seu topónimo de dita planta.

.Pasando a parte de fauna, é imperativo mencionar que nas Cíes se atopa a maior colonia do mundo de gaivotas patiamarelas (gaivota común), con 22.000 parellas, convertindose así na especie dominante no ecosistema. Tamén conviven con 2.500 parellas de cormorán moñudo, así como a gaivota escura, da cal só existen 20 parellas nas illas, de unhas 200 que hai en Europa. Todas estas aves e algunhas máis poden ser observadas nos observatorios ornitolóxicos das illas.

Durante os meses de xestación, son mais de 6.000 parellas as que fan das illas un lugar para establecer ano tras ano o seu refuxio, donde criar os seus polos.

Familia de gaivotas nas CíesFamilia de gaivotas das Cíes.

.Por último cabe citar a riqueza auténtica do seu ecosistema mariño, que posue unha estructura canto menos especial: a auga que entra e sae das rías próximas forma unha mezcla de auga tanto dulce como salgada arredor das praias das illas, facendo das súas augas un caldo de cultivo perfecto para microorganismos que son a base alimenticia de todo o resto do ecosistema, a menudo conformado por golfiños, baleas en migración e as tartarugas mariñas que seguen as correntes do atlántico.

Ademais destas especies as que non estamos acostumados, tamén se dan no entorno das illas todas as especies de moluscos e peixes das rías aos que recoñecemos como normais, pero que aportan riqueza ó conxunto: percebes, mexillóns, rodaballos, ourizos de mar…

En definitiva, si nos paramos a pensar e reflexionar un momento, as Illas Cíes son un gran tesouro natural para Galicia sendo o noso único parque natural, para España xa que constitue un dos máis ricos de entre os 13 que temos, e tamén para toda Europa.

Temos moi preto de nos un tesouro de incalculable tamaño, gardado en escasos 6Km2.

 

Fontes: Wikipedia,Wirelessgalicia,The Times edición traducida online, agalicia.com.

 

 

Publicado en 1º bacharelato, CCMC, Cousas interesantes, Hidrosfera | Deixa un comentario

Paraísos naturais: As sete marabillas da natureza na actualidade.

 

1.- A selva amazónica.

Caracterízase pola súa amplitude destacando por ser a selva máis grande, xa que ocupa seis millóns de quilómetros cadrados ao redor do río máis caudaloso do mundo: o amazonas. Tamén denominada «Pulmón do planeta», xa que é a agrupación de árbores naturais máis ampla no mundo. A demais constitúe un paraíso biolóxico e cultural.

A pesar de contar co apoio da humanidade polo feito de estar considerada unha marabilla natural está nunha situación crítica xa que a codiza dos seres humanos levounos a invadir este paraíso natural talando as lonxevas árbores que a constitúen.


 

 

2.- As cataratas do Iguazú.

Tamén consideradas unha marabilla natural, as cataratas do Iguazú (ubicadas no río que leva o seu nome) as cales se atopan entre as máis grandes do mundo, supoñen un paraíso natural ubicado na fronteira de Brasil e Arxentina e preto de Paraguai. Ademais da súa propia fama e beleza atópanse rodeadas de amplos parques naturais con especies en coidado de extinción.

Actualmente esta zona atópase moi protexida e debido á ausencia de riscos poderase seguir disfrutando desta marabilla natural.


3.- A bahía de Halong.

Ésta marabilla natural atópase ao norte de Vietnam, no golfo de Tonkin e foi declarado patrimonio da humanidade pola organización Unesco, xa que supón un dos lugares máis fermosos do mundo.

Éste paraíso natural caracterízase por estar formado por máis de mil illas formadas por material kárstico (forma do relevo orixinada por meteorización química de determinadas rocas como a caliza, dolomía ou aljez compostas por minerais solubles en auga) nas que se poden atopar dende lagos e cavernas ata pobos flotantes nos que habitan os pescadores da zona.

4.- A illa Jeju.

Ésta illa caracterízase por ser a máis grande de Corea. A maior parte do seu terreo ocúpao o volcán Hallasan, que é un volcán extinto que se atopa á súa vez rodeado de outros 360 volcáns satélite. Outra das razóns polas que está considerada unha marabilla natural é a beleza das esculturas formadas polos bloques de lava.

Os habitantes desta zona desenrolaron a cultura máis peculiar e coñecida en Corea, debido ao aislamento xeográfico ao que se atopan sometidos.

 

5.- Parque Nacional de Komodo.

Está constituído por tres grandes illas no arquipélago de Indonesia, ao norte de Australia. Este parque non só se caracteriza polo famoso Dragón de Komodo (réptil único desa zona e parte de Australia), que é un réptil que pode chegar a medir máis de 3 metros de lonxitude de dieta omnívora; senón que ademais conta cunha diversa fauna natural e sobre todo submarina.


6.- Río subterráneo de Porto Princesa.

Esta marabilla naturas atópase na provincia de Palawan, pertencente ás illas Filipinas. A súa extensión é tal que se poden percorrer ata 8 quilómetros por un río totalmente subterráneo. A desembocadura de este peculiar río atópase no Mar do Sur de China, motivo polo cal o seu último tramo está exposto ás flutuacións das mareas.

Ademais atópase ubicado nun parque nacional no cal tamén se pode ver unha fermosa paisaxe kárstica de caliza. Éste parque abarca 5753 ha e once tipos distintos de ecosistemas (desde a selva e as montañas ata os arrecifes do mar). Ademais neste parque atópanse distintos tipos de animais en perigo de extinción.

Outro rasgo polo que destaca é pola súa ubicacion nunha das selvas máis importantes de Asia.

Todos estes rasgos complementados fixeron que se denominara Patrimonio Universal pola Unesco no 1999.


7.-Table Mountain («Montaña de la Mesa»)

É un dos lugares máis destacados de Sudáfrica e domina a cidade do Cabo. Tamén supón unha importante atracción turística a nivel global onde a xente viaxa no teleférico ou sube á cima da montaña.

Caracterízase por estar formada por unha meseta duns 3 kilómetros de diámetro rodeada por numerosos riscos.

Alberga un tipo de planta peculiar denominada fynbos, similar á Mediterránea pero exclusiva da Rexión florística do Cabo.


 

Información obtida de:

http://www.muyinteresante.es/fotos-table-mountain___2192

http://www.muyinteresante.es/fotos-rio-subterraneo-puerto-

http://www.muyinteresante.es/fotos-parque-nacional-

http://www.muyinteresante.es/fotos-isla-

http://www.muyinteresante.es/fotos-bahia-

http://www.muyinteresante.es/fotos-cataratas-

http://www.muyinteresante.es/fotos-selva-amazonica___2185iguazu___2186halong___2187jeju___2189komodo___2190princesa___2193

Publicado en 1º bacharelato, CCMC | 1 Comentario